Po pierwszej części naszego cyklu, a właściwie introdukcji – czas przejść do szczegółów. Wiemy już, że pierwsze prymitywne ludy potrafiły tworzyć ubrania zależne od sytuacji, a nawet ozdoby. Kolejne tysiąclecia przynosiły rozwój nie tylko w zakresie mody czy ubioru, ale rozwoju cywilizacji w ogóle. Na przód wysunął się Bliski Wschód i rejon między Eufratem a Tygrysem, czyli miejsce gdzie możemy poznać pierwsze zorganizowane w polityczne związki cywilizacje.

 

Region ten, mimo że bogaty w zwierzynę i dobrą ziemię wcale nie należał do spokojnych. To właśnie urodzaj tamtejszych ziem powodował ciągłe wojny i najazdy. Zmienianie się wodzów, kultur i wymieszanie ludności spowodowało przenikanie się wynalazków i rozwiązań. U zarania cywilizacji mezopotamskiej w IV tysiącleciu przed Nasz Erą jej twórcy ubierali się w skóry i futra noszone włosem na zewnątrz, a później tkaniny z koziej i owczej wełny. Ówczesny poziom ubioru był wyższy niż u współczesnych plemion w Afryce. Oznaką luksusu już wtedy była skóra. Za eleganckie spódnice (jak na tamte czasy) uważano wyroby zrobione ze skóry bądź owczego runa. W Sumerze zaś wielbiono się w futrach uszytych z prostych lub falujących zszytych ze sobą kosmyków. Od mniej więcej trzeciego tysiąclecia zaczęto nosić kaunakes czyli coś a’la  eleganckie sukienki z tym, że były one wykonane z tkaniny imitującej kozią sierść. Co ciekawe, tkanina ta jest do dzisiaj wytwarzana przez niektóre ludy z Azji. Powyższe wywody pokrywają się z ogólną wiedzą dotyczącą handlu pomiędzy tamtejszymi miastami. Z Kaukazu sprowadzano obsydian, a z północnej Mezopotamii rzadko używaną jeszcze wełnę. Te stosunki handlowe przyczyniły się do rozpowszechnienia niektórych tkanin i technik tkackich. Eleganckie spódnice kaunakes zostały rozpowszechnione w zasadzie na cały znany ówczesny świat. Ubierały się w nie kapłanki chociażby z Knossos w okresie wczesnominojskim. Na posągach z późniejszego okresu można zaobserwować wiele spódnic, ale utkanych już nieco inną metodą. Był to w zasadzie jeden wielki szal rozpowszechniony przez ludy sumeryjskie. Ten sam szal owijano też wokół bioder przerzucając jeden koniec przez lewe ramię. Zakładali go czasami również i mężczyźni. Jak wspomniano wcześniej, było wyraźnego podziału na stroje męskie i kobiece. Różnił się on jedynie sposobem nakładania tkaniny. Stopniowo zaczęły pojawiać się coraz bogatsze stroje i wymyślniejsze sposoby ich noszenia. Na niektórych posągach zaobserwować można tkaniny w kratę albo innymi wzorami z dodatkami przeróżnych barwników. Jeśli chodzi o fryzury to uczesania kobiece były bardzo zróżnicowane. Najczęściej długie włosy były wiązane w ciężki kok ujęty w siatkę lub złożony w kawałek tkaniny. Fryzury dam z wyższych sfer zrobiony były z pasów włosów zawiniętych nad uszami, uwiązanymi w kok na karku oraz pasów włosów spleconych w warkocz i spiętych na czubku głowy. Naszyjniki, pierścionki, zawieszki i inne ozdoby były robione, co oczywiste ze złota. Wykorzystywano też lapis-lazuli. Dodatkowo wykorzystywano kwiaty, listki morwy. Kobiety z najniższych warstw społecznych nosiły naszyjniki z kilku sznurów okrągłych paciorków. Na rękach noszono od trzech do sześciu bransolet.

 

Po upadku państwa sumeryjskiego, w jego miejsce powstał Babilon. Szczyt jego potęgi przypada na panowanie Hammurabiego. Kraj ten garściami czerpał z kultury podbitych nacji, toteż początkowo ubiór nie odbiegał od tego, który zdążyliśmy opisać. Stopniowo zaczęła powstawać moda na grube, bogato zdobione ubrania. W tym czasie cały czas udoskonalano techniki tkackie. Coraz częściej wykorzystywano wełnę. Istniały nawet specjalne cechy tkaczy lnu i wełny, które specjalizowały się w szkoleniu adeptów tego rzemiosła. Kobiety nawet w tak ciężkim klimacie nie rezygnowały z zakładania spódnic do pracy czy owijania się wszelkiej maści tkaninami. Z pewnością możemy stwierdzić, że przylegały one do ciała. Było podyktowane to względami praktycznymi. Sukienka była elegancka, ale nie przeszkadzała w pracy J Nieco inaczej wyglądała sprawa na terenach nadmorskich. Tutaj ubiór był bardziej skąpy niż gdziekolwiek indziej. Mimo wszystko nadal mówimy o archaicznym wielkim szalu owijanym wokół ciała lub o krótkiej spódnicy, którą noszono wraz ze skrzyżowaną na piersiach chustą. Z czasem ubrania były coraz bardziej wymyślne. Dla przykładu, sasanidzkie tkaniny dają świadectwo zarówno kunsztu technicznego jak i bogactwa ornamentyki. Były więc przeznaczone dla warstw zamożnych. Częstym motywem zdobniczym były także hieratyczne wyobrażenia postaci ludzkich lub zwierzęcych zwróconych do siebie przodem lub tyłem. Co ciekawe, z tkanin z których szyto takie ubrania wykonywano również całuny, szaty kapłańskie, płaszcze oraz eleganckie sukienki.

 

Wykorzystano fragmenty książki "Historia Mody" Francoisa Bouchera